حواس مان به گرانترین و بی همتا ترین عشق هایِ زندگی مان باشد

حواس مان…
به چروک هایِ دور چشم مادران مان
و لرزش دست های پدران مان باشد…

حواس مان به ترشدن های گاه و بیگـاهِ چشم هایِ کم سو و دلتنگیِ هایشان باشد….

حواس مان باشد آن ها خیلی زود پیــر می شوند…

و خیلی زودتر از آنـچه فکـرش را می کنیـم از کنارمان می رونـد….

حواس مان باشد به دلگیـریِ غروب هایِ تنهاییِ شان…

حواس مـان باشد که آن ها تمامِ عمـر حواس شان به مـا ، به آرام قد کشیدن مان ، نیاز ها و ناز هایمان بوده است….

آن ها یک روز آنقدر پیـر میشوند که
حتی اسم هایمان را هم فراموش می کنند…

حواس مان به گرانترین و بی همتا ترین عشق هایِ زندگی مان به “بابا” به “مامان” ها خیلی باشـد…

 

دیدگاه ها بسته شده